Köpekler!

Vatanın bölünmez bütünlüğü başta olmak üzere Türkiye Cumhuriyetine kastedecek her türlü etkene karşı Türk Silahlı Kuvvetleri başta olmak üzere Emniyet teşkilatımız ve diğer kolluk kuvvetleri üzerlerine düşeni yapmaktadır. Silahlı kuvvetler üzerinde oynanan oyunlar,vatanın bölünmez bütünlüğüne karşı yapılan iç ve dış tehdit hareketleri bunların hepsi Türkiye üzerine çizilen oyunun sadece bir parçasıdır. Açılım süreci başta olmak üzere hükümet tarafından şu an ortaya konan her türlü harekette bu oyunun sadece senaryosunun küçük bir bölümüdür.

Evet aylardan beri kafamız ütülendi bu konularla. Televizyon ekranlarında boy gösteren yazarlar,politikacılar,senaristler herkes ama herkes bildiğini anlatıyor vatandaşın kafasını da adeta bulandırıyor. Devletin geçmişteki sırları, arşivleri tek tek gün yüzüne çıkartılıyor,sanki bir haltmış gibi deşifre ederek başarılarını perçinlediklerini gösteriyorlar. Bunların hepsi sadece senaryo. Ama bu senaryo giderek pahalıya mal olmaya başladı. Her geçen gün bir,üç beş derken artık on, on beş gibi şehit vermeye başladık. Terör denen illet gerçek yüzünü yine göstermeye başladı. Anayasa üzerinde yapılacak bazı değişikliklerle İmralı canisi de aslına bakarsanız karanlık kafesinden aydınlığı görmeye başladı. Verdiği talimatlarla örgütü adete katliama sevk eden ve çökmek üzere olan örgüte ayakta kalın diyen bu caninin son yaptırdığı inanın yürekleri burktu.

Dedim ya bir,üç beş artık önemli değil.Giden vatan evladı gidiyor ve geride vatan sağ olsun sözleri ile başı dik alnı açık analar,eşler,kardeşler ve dahası yürekleri burkuk çocuklar kalıyor. Belki neden öldüğü bilinmeyen bu vatan evlatları aslında birer kör kurşunun hedefi haline gelmiş durumdalar. Sokakta atılan bir maganda kuruşunu nasıl sıradan bir vatandaşa isabet ediyorsa,terör kurşunu da Mehmetçiğin,polisimin yada korucunun ocağını işte böyle isabet ederek söndürüyor. Şehidin evine gelen mülki amir ve bir askeri erkan “evladınız bu vatan için gözünü kırpmadan kahramanca savaşmıştır. Başımız sağolsun”diyor ve gidiyor. İşte o an bilenler bilir sadece ateşin düştüğü yeri yaktığını.

Kahramanca savaştı lafı aslında boş bir laf. Ne savaşması? Savaşamıyorlar, çatışamıyorlar. Uzaktan atılan roket,yola döşenen mayın ve uzaktan patlatılan bombalarla artık bu vatan evlatları ve onların yakınlarının ocakları işte böyle sönüyor .Önceki gün özel hareket timine bağlı bir karakola Eruh’ta hain bir saldırı düzenlendi. Köpekler bu saldırıyı planladılar ve gerçekleştirdiler. Bir polisimiz hemde özel harekatçımız şehit oldu. Şimdi bununla da ilgili dedikodular çıkar. “Yok efendim bunu kendileri planladılar. Yok efendim özel harekatın yine bölgede hakimiyet kurmasını isteyen güçler bunu yapmıştır” falan diyenler çıkacak elbet. O gün Edirneli şehidin cenazesinde yaşananlar ve gördüklerim bana yetti arttı bile.

Çakı gibi özel harekat mensupları arkadaşlarını son yolculuğa uğurlamak için gelmişlerdi. Hepsinin gözleri yaşlı ama başları dimdikti. Bir kişinin boynu büküktü. O da şehidin kızının. Belki annesi,anneannesi,dedesi,yengesi,amcası hatta ablası bu olayı anlamıştı.Yada anlatmışlardı. Ama anlamayan yada anlamak istemeyen kızları vardı. babam diyerek döktüğü gözyaşı her şeyi anlatıyordu bize. Ama biz ona babasının neden öldüğünü anlatamıyorduk. Evet zaman su gibi akıp geçer. Şehidin üzerine atılan kara toprak sonrası yapılan törenler sadece akıllarda kalır. Ama o kızın aklında ne kalacak? Bunu kim anlatacak? O gözyaşının hesabını kim verecek? Çıksın biri bunu anlatsın. O kıza bunu nasıl anlatacaksınız? O gözyaşını nasıl dindireceksiniz. Siz evinizde uyurken mışıl mışıl yumuşacık yataklarda yatarken o kız çocuğu babasının 200 metre ileride bulunan mezarının karşısında hatta belki de yanında yatarak uyumaya çalışacak. Evet Ahmet Mutlu! Mekanın cennet olsun. Dualarımız senin ve senin gibi şehitlerle olsun. Ama kızının gözyaşlarının hesabı sorulsun….